نتایج جدیدترین نظرسنجی در مورد محبوبیت شدید آقای خامنه‌ای

جدیدترین نتایج نظرسنجی موسسه «ساندیس‌تلگراف»، وابسته به «سازمان تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم» که در دو جامعه آماری کاملا متفاوت اما با شیوه‌های آماری یک‌سان به‌دست آمده، نشان می‌دهد مردم دنیا علایق کاملا مشابهی به‌هم‌دیگر دارند.

یه گزارش سرویس سیاسی «فارس» از قم، این نظر سنجی که با روش میدانی و در دو جامعه آماری کاملا متفاوت، اما با شیوه یک‌سان تهیه‌شده، نتایج به‌دست آمده، بسیار جالب‌توجه است.

در جامعه آماری A و در پاسخ به این پرسش که «شما مقام معظم رهبری را بیشتر دوست دارید یا آقای خامنه‌ای را؟» ۷۵ درصد شرکت‌کنندگان در نظرسنجی، پاسخ داده‌اند که: «اصلا هیچ‌کس را دوست ندارند» ۷۵ درصد پاسخ داده‌اند که؛ «اصلا هیچ‌چیز را دوست ندارند»، ۷۵ درصد سؤال کرده‌اند: «مگر چیزی برای دوست‌داشتن وجود دارد؟» و باقی‌مانده شرکت‌کنندگان در نظر‌سنجی پاسخ داده‌اند که فقط «ساندیس» دوست دارند.
 در این جامعه آماری نوشیدن «ساتدیس» شامل محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های شدید مذهبی و حکومتی است.

اما در جامعه آماری B و در پاسخ به همان سؤال جامعه آماری A یعنی «شما مقام معظم رهبری را بیش‌تر دوست دارید یا آقای خامنه‌ای را؟»، ۷۵ درصد شرکت‌کنندکان در این نظرسنجی اعلام نموده‌اند؛ «همه‌کس را دوست دارند»، ۷۵ درصد پاسخ داده‌اند «همه‌چیز را دوست دارند»، ۷۵ درصد سؤال نموده‌اند؛ «مگر مقام معظم رهبری وجود دارد»، ۷۵ درصد سؤال نموده‌اند «مگر آقای خامنه‌ای وجود دارد؟» و بقیه شرکت‌کنندگان در مراسم هم پاسخ داده‌اند فقط «ساندیس» دوست دارند.
 در این جامعه آماری نوشیدن «ساندیس» نه‌تنها شامل هیچ‌گونه محدودیتی نمی‌شود، بلکه نوشیدن آن با تشویق‌های مذهبی و حتی حکومتی نیز هم‌راه است.

به گفته «اکبر هاشمی رفسنجانی»، پژوهش‌گر برجسته موسسه «ساندیس تلگراف» و مدیر تیم نظرسنجی اخیر، نتایج به‌دست‌آمده از این نظرسنجی که در حال حاضر در مجهزترین لابراتوارهای علمی موسسه در حال پشت سرگذاشتن آخرین تست‌ها و آزمایش‌های علمی است، به‌زودی از طریق مونیتورینگ موسسه قابل مشاهده برای عموم خواهد بود.
 وی اعلام کرد چنان‌چه نتایج یافته‌شده در این نظر‌سنجی با پیش‌بینی‌های قبلی مطابقت داشته باشد، باید منتظر وقوع انقلابی عظیم در صنعت «علم» بود.
 این انقلاب بدون شک در آینده‌ای نزدیک به‌وقوع خواهد پیوست. آگاهان هرگونه ربط بین موفقیت‌های این موسسه با یافته‌های اخیر موسسه «چاه جمکران» را قویا رد می‌نمایند.

خبرنگار خبرگزاری فارس اعزامی به قم «احمد باطبی» کد خبر ۲۲خرداد۸۹

نمی‌دونم چطو شد که ایطو شد!

سلطان صاحب‌قران «محمودخان‌ احمدی‌نژاد» یا همان «سبورچیان» خودمان، «انارالله برهانه»، که نه‌تنها در تمام بلاد «فارس»، بلکه در تمام ارض و سما هیچ جنبنده‌ای بی‌اذن و اجازت او بنجنبد، قریب به دو یا سه هفته پیش، وزیر مربوط به دول بیگانه یعنی «منوچهرخان متکی» را امر و اشارت فرمودند که فی‌الفور سردم‌داران دو کشور را به پای تخت ایشان احضار نماید.

«منوچهرخان» چنین کرد و به دنبال آن سردم‌داران دول اجنبی از آن‌سوترین نقطه دنیا یعنی «برزیل» و از این‌سوترین نقطه دنیا یعنی «ترکیه»، «همت مضاعف» نمودند و آمدند در یای‌تخت سلطانی سلطان صاحب‌قران «محمودخان‌ احمدی‌نژاد» یعنی همان «سبورچیان» خودمان «انارالله برهانه». هم به جهت ادای فریضه دست‌وپابوسی ملوکانه، هم به جهت این‌که بعد از سلام و چاق‌سلامتی بنشینند به‌اشاره مبارک حضرت اجل، صورت‌مجلسی بنویسانند که مقدار ناقابلی «اورانیوم‌جات» غنی‌نشده از پای تخت سلطانی یعنی ایران به ارض اقدس یعنی همان بلده صغیره «ترکیه» به همان ترتیب که در سال ماضی ۱۸ میلیارد دلار ترانزیت شده، ترانزیت کنند، و در مقابل مقداری ناچیز اما غنی‌شده از همان جنس به ایران واترانزیتند بلکه و شاید این مخدره موزیه بانو «کلینتون» که تنها موجودی است در بین ارضیان و سمائیان که بلا امر (روم به دیوار روم به دیوار) سلطان صاحبقران جناب اجل «محمودخان‌ احمدی‌نژاد» همان ... «انارالله برهانه» هر از گاهی می‌جنبد، هم خودش و هم لبش و البته که این جنبش در آن‌سوی ینگه دنیا به خودی‌خود تاثیر و تاثری به حال ما ندارد اما وقتی جنبش آن سر دنیایی آن مخدره «بانو کلینتون» در این سر دنیا یعنی بلده راقیه مترقیه طهران «جنبشی سبز» بر پا می‌کند، اسباب دردسر سلطان صاحبقران حضرت اجل «محمودخان‌ احمدی‌نژاد» همان «سبورچیان» سابق و لاحق، می‌شود.

مصیبت عظمی در این پروسه مکروهه آن‌که، این دردسر و تاثیر و تاثر به بیت معظمی وصل است و این جنبش در آن بیت لرزشی به درجات بالا در مقیاس «ریشتر» ایجاد می‌نماید. این شد که امر فرمودند ارجوزه توافق طهران نوشته شود و بعد هم جارچیان بزرگ ولایت ازجمله «فارس نیوز» را امر کردند که در کوی و برزن ده‌کده جهانی پس از جارزدن مفاد توافق و دعا و ثنا، از قول «منوچهر متکی» اعلام نمایند که: آمریکا و شورای امنیت و غرب و شرق و چرق و زرق و برق و آب و گاز و تلفن و خلاصه هیچ‌چیز و هیچ‌کس دیگری هیچ شانسی برای صدور قطع‌نامه ندارند .به عبارت خودمانی‌: نمی‌توانند بر علیه ایران یعنی همان پای تخت سلطانی سلطان صاحبقران «محم....... » از خودشان قطع‌نامه (به غلظت «ع») دربکنند، ولی به قول اون کاکوی شیرازی: «نمی دونم چطو شد که ایطو شد» و همه به اتفاق اجماع کردند و از خودشان چهارمین را دربکردند. آره قربونش! اومدن دیدن جای خربزه قطع‌نامه است.
در این‌باره بازهم با هم دیالوگ خواهیم نمود. تا آن‌روز خدا یارتان دست حق به هم‌راه‌ِتان.
پایان نوشتمان. ذیلا تصویر اعلامیه فارس‌نیوز جهت استبصار درج می‌شود:

خواب آشفته اصول‌گرایان

«اصول‌گرایان» این‌روزها آرامش ندارند و هر لحظه خواب‌های آشفته می‌بینند. هیچ منبعی برای آن‌ها خبر خوبی ندارد. نه برای طیف تندرو، نه برای محافظه‌کار. آسمان همه‌جا برای همه آن‌ها ابری است. خبر بد قاتق نان‌ِشان شده و امنیت‌ِشان را نشانه رفته است.

در شیراز، استان‌دار جدید استان فارس با «پدرخوانده اصول‌گرایان» آیت‌الله «حائری شیرازی» شدیدا مشکل پیدا کرده و پس از شکایت بر علیه او و بازداشت فرزندش، هم‌چنین برکناری فرمان‌دار شیراز، به جدال‌هایی شدید بین خود و طرف‌داران آیت‌الله دامن‌زده است.
 ناگفته پیداست که استان‌دار فارس منصوب غیرمستقیم «احمدی‌نژاد» ریس‌جمهور مورد تایید و حمایت «اصول‌گرایان» است.

فرزند آیت‌الله «حائری» داماد ریس مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی و مسؤل سایت «الف» می‌باشد. آثار این جدال و تنش وسیله او به تهران منتقل شده و باعث می‌شود که آقای «احمد توکلی» یار و هم‌راه ریس‌جمهور کودتا در انتخابات نهم و دهم ریاست‌جمهوری، به‌رغم سکوت خائنانه در مقابل نگرانی و اخطارهای «میرحسین موسوی» نسبت به ظهور دیکتاتوری مدرن با وجود آقای «احمدی‌نژاد» و هم‌چنین کودتای ننگین انتخاباتی و اتفاقات خونین بعد از آن، به یک‌باره کاسه داغ‌تر از آش شده و در نطق شدید‌اللحنی به ریس‌جمهور متذکر شود که؛ «درس گردن‌کشی ندهد» و برای تهدید، حقوق و اختیارات نمایندگان برای استیضاح ریس‌جمهور را به او یادآوری کند.

این اتفاقات و خبرهای بد البته همه بعد از نطق مودبانه؟! «علی مطهری» در پی درگیری لفظی و فیزیکی با «کوچک‌زاده» و «حسینیان» و «رسایی» یک روز بعد از قائله بلوای طرف‌داران نام‌بردگان جلو مجلس، اتفاق می‌افتد.

نمایندگان جوان حرمت بزرگ‌ترها را نگاه نداشتند و کار خود را انجام دادند. ظاهرا بعد از آن‌ها، حالا نوبت وعاظ جوان وتازه به دوران‌رسیده بود تا حرمت و تحمل شیوخ را فروگذارده، با نام «جامعه وعاظ ولایی» از «جامعه وعاظ تهران» و تشکل مادر«جامعه روحانیت مبارز تهران» انشعاب نمایند تا آشفتگی و پریشانی به ستاد فرمان‌دهی و لجستیک فکری «اصول‌گرایان» کشانده شود.
البته باید اشاره نمود که «چامعه وعاظ ولایی» تحت نظارت و مدیریت ریس‌دفتر ریس‌جمهور آقای «اسفندیار رحیم مشایی» اعلام موجودیت می‌نمایند.

«جامعتین» احساس خطر می‌کنند و سریعا اتاق فکر با حضور سران دو تشکل تشکیل می‌شود. «جامعه وعاظ ولایی» به رسمیت شناخته نمی‌شود. اما ظاهرا شیوخ فراموش کرده‌اند که «وعاظ جوان» برای اعلام حضور به رسمیت آن‌ها نیاز ندارند و به پول‌های آقای «رحیم مشایی» نیاز دارند که بدون رسمیت «جامعتین» پرداخت می‌شود.

در این گیرودارها «هاشمی رفسنجانی» بدون توجه به تمام مناقشات شش ماه گذشته بر سر اداره «دانشگاه آزاد اسلامی» و بحث مصوبه مجلس و طرح خفت‌بار یک فوریتی برای پس گرفتن آن پس از یک روز، و درگیری‌های سخیف نمایندگان بر سر آن و هم‌چنین بحث‌ها و بدعت‌های مضحک قضایی بر سر پرونده مربوط به این موضوع، که به شکلی آشکار پرده از عدم استقلال دستگاه قضایی در ایران بر می‌دارد، جلسه هیئت موسسان دانشگاه را با حضور نمایندگان مقام رهبری تشکیل می‌دهد.

نمایندگان ریس‌جمهور که براساس مصوبه جدید «شورای عالی انقلاب فرهنگی» به ترکیب هیئت امنا اضافه شده‌اند نیز برای حضور در جلسه اقدام می‌نمایند، اما آقای «هاشمی » اجازه حضور در جلسه را به آن‌ها نمی‌دهد.
این مسئله در شرایطی اتفاق می‌افتد که «میرحسین موسوی» عضو هیئت موسس که بر اساس مصوبه جدید شورا عضویت او باطل‌شده در جلسه حضور دارد.

و در شرایطی که «احمدی‌نژاد» سعی می‌نماید به تشکیل جلسه هیئت‌موسس دانشگاه آزاد و راه‌نیافتن نمایندگانش به جلسه مذکور، با برگزاری جلسه‌ای مشابه، پاسخ بدهد، ناگهان نامه‌ای از دفتر رهبری دریافت می‌نماید که «اجازه دهد دانشگاه آزادفعلا به همان شکل قدیم مدیریت شود.» «احمدی‌نژاد» البته وقتی از نگرانی خارج می‌شود که خبردار می‌شود آقای «هاشمی» هم نامه‌ای با مضمونی مشابه از همان مرجع دریافت نموده‌است.
اما با وجود رفع نگرانی ریس‌جمهور این نگرانی و سؤال به وجود می‌آید که چرا بر خلاف عرف و عادت معمول این‌بار حکم حکومتی در دو نسخه و خطاب به دو نفر صادر شده‌است؟
به راستی حکمت این تغییر عرف از طرف رهبری چیست؟

و بالاخره هنوز جوهر توافقات جدید جامتعین و قطع‌نامه تحریم‌های جدید سازمان ملل بر علیه ایران خشک نشده که از پای‌گاه بزرگ و معتبر و پشتوانه اصلی اقتصادی اصول‌گرایان ــ بازار تهران ــ شعار «مرگ بر دیکتاتور» به‌گوش می‌رسد.
 همان شعاری که معترضین به نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری دهم و معتقدین وفاردار به پیروزی «میرحسین موسوی» در انتخابات خرداد سال گذشته، یک‌سال است بر علیه دیکاتوری «احمدی‌نژاد» سر می‌دهند.
 حالا دیگرهیچ جایی برای «اصول‌گرایان» امن نیست.
و البته ناگفته پیداست که باعث و بانی همه این اتفاقات مستقیما آقای «محمود احمدی‌نژاد» است. همان‌که نظرش به نظر رهبری نظام بر اساس خطبه‌های نماز‌جمعه ۲۹ خرداد سال گذشته نزدیک‌تر است.
این نوشته در جرس این‌جا

یازده سال پس از فاجعه

«فاجعه و سکوت» این همه آن چیزی است که می‌توان درباره حادثه‌ای گفت و نوشت و خواند که یازده سال پیش در چنین روزی جایی بر روی این کره خاکی، در خیابان امیرآباد و کوی دانشگاه تهران اتفاق افتاد.

به نظر می‌رسد همه تقویم‌ها طی یازده سال گذشته، با هم قرارگذاشته‌اند در «تیرماه» روز «هجدهم» را نداشته باشند. یا داشته باشند و به سکوت بگذرانند.
 شاید این سکوت پاسخی است به «سکوت» سنگینی که از«هجدهم تیرماه ۷۸» در ایران بر علیه دانشجو و دردها و زخم‌هایی که با خود از سهمگین‌ترین حادثه آن‌روزها داشت، شروع شده و او را مجبور می‌کرد که از ترس همه‌چیز و همه‌‌کس نشانه‌های درد و زخم را از چشم نامحرم مخفی نگاه دارد و به سکوت بگذراند.
 و چنین شد که «سکوت» بعد از «فاجعه» بزرگ و سنگین هجدهم تیرماه یازده سال پیش، جزئی جدانشدنی از این اتفاق و از این درد و از این زخم شد.

سکوتی که از حاکمیت و از دروغ و دغل‌ها و پروپاگاندای قدرت‌مند مذهبی حاکمیت، بر علیه مظلوم‌ترین و فهیم‌ترین و آگاه‌ترین قشر این کشور و از اشک تمساح‌ریختن عالی‌ترین مقام این کشور بر دردهای زخم‌خوردگان حادثه شروع شد، و با تنبیه «اروجعلی» به دلیل سرقت ریش‌تراش، خاتمه یافت، تا مظلومیت دردمندانه «آگاهی» و حقارت بزرگ خدعه و مکر و فریب در لباس مذهب خود را به به‌ترین شکل نشان دهد.

کتاب‌ها آتش زده‌شد، صورت‌ها به ناخن عداوت عدالت‌ستیزان خراشیده شد و دل‌ها خون شد و خون‌ها ریخته شده تا کتاب «۱۸تیر» نوشته شود.

و ۲۳ تیر. چه دروغ بزرگی در مقابل آن‌همه فاجعه و چه سکوت بزرگی در مقابل آن‌همه دروغ؟!
پس از یازده سال پرده‌ها از «فاجعه» بزرگ و سنگین حاکمیت بر علیه فرزندان مظلوم و بی‌پناه این ملت فرو می‌افتد و اسرار دروغ‌ها و دغل‌ها و خیانت‌ها یکی پس از دیگری در آستانه تولد یک‌سالگی جنبش عظیم «آگاهی» و «جنبش سبز» مردمی، از نهان‌خانه اسرار خائنین، برون‌افتاده و بر ملا می‌شود.

بذر و دانه این میوه که اینک دست آگاهی به ارتفاع چیدنش رسیده‌است، یازده سال پیش کمی بالاتر از میدان انقلاب در امیرآباد جایی که عده‌ای از دانشجویان مظلوم این سرزمین در خواب ناز بامدادی بودند، با یورش وحشیانه نیروهای شبه‌نظامی لباس‌شخصی و پشتیبانی لجستیکی نیروی انتظامی و سپاه و پشتیبانی فرمان‌دهی معنوی حاکمیت، به خواب‌گاه این عزیزان و اعمال خشونتی سنگین بر علیه آن‌ها، کاشته و در طول این سال‌ها با خون دل آب‌یاری شد و اینک آرام آرام می‌رود تا به ثمر بنشیند.

تیغ ریش‌تراشی که یازده سال پیش در کوی دانشگاه گم شد و حاکمیت برای نشان‌دادن اقتدار پوشالی خود «اروجعلی» را به اتهام دزدیدن این تیغ، به داگاه کشاند، امروز در تفکر بیدار و آگاهانه مردم پیدا شده‌است. تیغ برنده «آگاهی» که پیدا شده‌است تا ریشه جهالت و دروغ و نامردی و نامردمی را از بیخ و بن برکند.

زخم‌های بر جای‌مانده از «هجدهم تیر۷۸» اینک فرصت التیام یافته‌اند.
 «آگاهی» چشم اسفندیار حاکمیت دروغ، و مرحم دردها و زخم‌هایی است که ملت ایران طی چند سال گذشته، از دورغ و خیانت حاکمیت متحمل شده‌است.
ابعاد عظیم و عمیق این فاجعه بزرگ انسانی و حادثه ملی هنوز به‌شکل دقیق آشکار نشده‌است و با توجه به ژرفای بلند این درد، آشکارشدن و شناخته‌شدن تمام ابعاد آن محتاج زمان بیش‌تری است.
با این‌همه این روز در تاریخ معاصر ایران و برای جنبش اصلاح‌طلبی و دانشجویی نقطه‌عطفی خواهد بود.

دستخوش «ابطحی» به «کیهان»

نقلی است که روزی روزگاری زن و مردی در مسیری اسیر راه‌زنانی شدند. راه‌زنان دستان مرد را بسته و برای آزار او همسرش را مجبور نمودند که در حضور او برایشان برقصد. زن به دستور راه‌زنان عمل کرد. پس از رها شدن از شر راه‌زنان، مرد همسرش را تحویل نمی‌گرفت. زن ناراحت شده و از همسرش می‌پرسد: چرا باید از من ناراحت باشی در حالی‌که من مجبور به رقص بودم و چاره‌ای نداشتم؟ و مرد در پاسخ می‌گوید: از رقصیدن چاره‌ای نداشتی اما خوش‌رقصیت برای چه بود؟

«محمدعلی ابطحی» اولین لحظات پس از انتخابات دستگیر شد و پس از حدود سه ماه تحمل انفرادی و شکنجه و بازجویی در دادگاه علنی و در مقابل دوربین‌های تلوزیونی به خطاها و اشتباهات خود در جریان انتخابات دهم ریاست‌جمهوری اقرار و اعتراف کرد.
تا این‌جای کار هیچ‌گونه ملامتی متوجه او نیست. اما در قسمتی از اعترافات توسط او اتهاماتی متوجه اشخاصی دیگر شد که علی‌رغم اشکال ولی با توجه به حساسیت شرایط از او نادیده گرفته شده یا به دیده اغماض نگریسته شد.

«ابطحی» چند ماه بعد پاداش این خوش‌خدمتی خود را دریافت کرد و علی‌رغم اقرار به گناهان سنگین آزاد شد. اما هیچ‌کس نه دادگاه علنی از دیگر زندانیان هم‌راه «ابطحی» دید و نه اقراری از آن‌ها شنید و نه متوجه آزادیشان شد. گویا آزادی به شرط اقرار در مقابل دوربین بوده‌است و شامل حال آنانی که حاضر به پذیرش چنین شرطی نشده‌اند نمی‌شده.

پس از آزادی هیچ‌کس بر «ابطحی» و هم‌راه دیگر او «عطریانفر» نه‌تنها ایرادی نگرفت که با آغوش باز از آن‌ها استقبال‌شده، جمعیت انبوه جنبش سبز سعی نمود مرحم زخم‌های دوران بازداشت آن‌ها باشد.

اما «ابطحی» از این محبت‌ها دچار توهم‌شده و اینک برای برکشیدن خود به جای‌گاه سابق و هم‌راه‌شدن با سرنشینان «کشتی نظام» به رقص اجباری در زندان و شرط آزادی، خوش‌رقصی خارج از زندان را اضافه نموده و پس از نوشتن پستی سراسر غلط در وبلاگ‌َش و پس از واکنش منفی توامان اهالی جنبش سبز و روزنامه «کیهان» و در راستای تکمیل همان خوش‌رقصی و پست‌نوشته غلط، یاداشتی را برای روزنامه «کیهان» ارسال نموده و از واکنش منفی آن روزنامه گله نموده‌است.

البته ایشان اختیار خود را دارند که حتی در خط و فرمان «حسین شریعتمداری» و هم‌صدا با «کیهان» هم بنویسند و از گذشته سی ساله خود تبری بجویند. کاری که «پیام فضلی‌نژاد» به‌عنوان مثال انجام داد.
اما شایسته است بداند و در جریان باشد که «جنبش سبز» قسمت عمده‌ای از مقاومت و پیروزی‌های بزرگ خود را از مقاومت زندانیان سرافرازی وام می‌گیرد که حسرت یک آه را علی‌رغم تحمل شدیدترین و طولانی‌ترین شکنجه‌ها بر دل حاکمیت نهاده‌اند.

«جنبش سبز» پیام و راه‌برد اصلی حرکت خودشان را از ورای سکوت سبز شرف آل‌قلم «احمد زید‌آبادی»، شرف جنبش دانشجویی «مجید توکلی» و حر بزرگ زمان «محمد نوری‌زاد» و امثال‌هم می‌گیرند و منتظر تامل و تعامل «سید محمد خاتمی» و «میرحسین موسوی» و « شیخ شجاع» با سران کودتا نمی‌مانند.

آقای «ابطحی» می‌توانند و حق دارند که از رونامه معلوم‌الحال «کیهان» گله کنند که چرا در صفحه ۲ بار دیگر پرونده‌ای برای ایشان بازشده‌است. اما شایسته است توجه داشته باشند که؛ جنبش عظیم مردمی و سبز ایران بزرگ‌ترین افتخارشان داشتن پرونده‌های متعدد و متکثر نزد روزنامه «کیهان» است و روز و روزگاری که قرار باشد روزنامه «کیهان» و «حسین شریعتمداری» از آن‌ها دفاع نمایند را روز مرگ و انتحار سیاسی خود می‌دانند.

و در خاتمه آقای «ابطحی» می‌توانند هر کسی که می‌خواهند باشند. اما اگر بنا بر اعترافات خود در دادگاه و در نوشته‌های بعد از آن قبول دارند که پیش از تولد جنبش سبز قصد براندازی نظام را داشته‌اند و اکنون پشیمان شده‌اند، شایسته است بدانند که جنبش سبز پیش از ۲۲خرداد قصد داشت «میرحسین موسوی» یا شیخ «مهدی کروبی» شجاع را بر کرسی ریاست‌جمهوری بنشاند. پس از کودتای انتخاباتی برای پس‌گرفتن رای خود قیام کرد و پس از مشاهد خشونتی که غیرقابل‌باور می‌نمود، اینک به کم‌تر از مجازات قاتلین خواهران و برادران شهید خود و و بازپس‌گیری تمامی مناسب غصبی از حاکمیت نامشروع جاری راضی نخواهد شد و در این پروسه رهبران جنبش تا زمانی تحمل خوهند شد که در کنار جنبش و وفادار به شعارهای عمده و اصلی جنبش «نفی و پرهیز از تمامی اشکال خشونت» «صداقت کامل و شفافیت تمام در مواضع» و «احترام به آزادی‌های برابر برای همه انسان‌ها باهر نوع تفکر» باشند، و کوچک‌ترین تعامل با حاکمیت خشونت به جدایی کامل‌ِشان از جنبش منجر خواهد شد.

«شریعت» بر مدار «کیهان»

طی بیست سال گذشته «روزنامه کیهان» یکه‌تاز عرصه خبررسانی رسمی و دولتی بوده، و در تمام ادارات دولتی بزرگ و کوچک در صورتی که کارمندی دون‌پایه یا عالی‌رتبه، قصد کسب اطلاعات و اخبار و تحلیل‌هایی پیرامون آن اخباردر روزنامه‌ای را داشت، علی‌القاعده تنها روزنامه موجود «کیهان» بوده، تا آن‌جا که کیهان به بولتن اختصاصی و ویژه نظام تبدیل شده‌است.

روزنامه‌های «اطلاعات» «ایران» «همشهری» و در بعضی مواقع البته به شکل بسیار کم‌رنگ‌تری در این عرصه حضور داشتند.

در این پروسه «حسین شریعتمداری» تبدیل به چهره اصلی و مغز متفکر تحلیل و تفسیر و ریشه‌شناسی و دشمن‌شناسی و فتنه‌شناسی و ... در تمام عرصه‌ها تبدیل‌شده و بیش ار هشتاد درصد مقامات رده‌بالا در تمامی حوزه‌های سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، و برجسته‌ترین آن‌ها؛ مذهبی، تحت‌تاثیر شدید القائات و تحلیل‌های او قرار گرفتند و فرایند تحلیل در اصول‌گرایان از سرچشمه «حسین شریعتمداری» و کیهان شروع می‌شد و در تمامی تحلیل‌های به‌اصطلاح مستقل اما وابسته به اصول‌گرایان چای پا و ریشه ذهن و تفکر «شریعتمداری» تا همین دو سال پیش قابل مشاهده بود.

کار و بار بالا گرفته، پروژه «بولتن‌نویسی محرمانه» هم به آن اضافه شد و با هدایت و مدیریت ایشان زمینه برای پیاده‌کردن بعض «خواص بی‌بصیرت» در آینده از کشتی نظام کلید خورد.
 اقداماتی که «نتایج سحرش» اکنون به‌خوبی قابل رویت است.
این اتفاق به‌علاوه فعالیت‌های مخرب جانبی، مثل بازجویی از بازداشت‌شدگان سیاسی و در ادامه آن پروژه تواب‌سازی آرام آرام «شریعتمداری» را به توهم «ربانیت» انداخت.

 اجازه بدهید داستانی از تاریخ برای توجه بیشتر مطلب برایتان نقل کنم.
به‌گمانم «دالگورکی» نماینده روسیه تزاری در ایران نقل می‌کند که در کلاس‌های درس «سیدکاظم رشتی»، مدرس حوزه علمیه‌ای که «سیدعلی‌محمد باب» (پیشوای بابیان) در آن درس می‌خوانده شرکت داشته و در درس‌های مربوط به بحث «رکن رابع» و امام زمان با ترفندهای مخصوص، به محمد علی باب چنین القا می‌کند که تو «رکن رابع»ی و به‌رغم قبول او، اصرار نموده و ترفندها را شدیدتر می‌کند.
کم‌کم توهمی بر «باب» مستولی می‌شود. حالا نوبت تلقین شخصیت کاذب بعدی است. با ترفندی در قلیان وی چرس می‌ریزند و تغییر حالات روانی ناشی از تخدیر چرس را برای او کرامات مخصوص تعبیر می‌کنند و تلقین «امام زمان» به او را در دستور کار قرار می‌هند.
ادعای نبوت و ربانیت بعد از آن خودبه‌خود به سراغ «باب» می‌آید و بقیه داستان که می‌دانید و برای اطلاعات بیشتر شایسته است به «کشف‌الحیل» نوشته «عبدالحسین آیتی» مراجعه کنید.

«حسین شریعتمداری» با زمینه‌ای تقریبا مشابه اما با شکل متفاوت با این داستان دچار توهم «ربانیت» و «الوهیت» شده و بر این سیاق، اگر همین فردا «سیدعلی خامنه‌ای» به اشتباهاتش اقرار و اعتراف نماید و پرده از تمام تقلب‌ها و خیانت‌ها بیفتد، بلافاصله «شریعتمداری» او را از کشتی نظام که ساخته خود همین «خامنه‌ای» است، پیاده می‌کند. چرا که «خامنه‌ای» با همه کرامات مخصوص یک انسان جایز‌الخطاست و او یعنی «شریعتمداری» یک مافوق انسان و «خدا»یی که ذاتش از هرگونه خطاهای انسانی و ... مبری است.

همین توهم باعث شده که «شریعتمداری» هیچ‌کس را غیر از خودش قبول نداشته باشد و در تحلیل‌ها و تفسیرها به سمتی توجه داشته باشد که با نظر او هم‌راه و هم‌رای و هم‌نظر است و چون ذاتا نظر همه مردم به هم شبیه نیست، و علایق و عقاید و نظرها متاثر از گذشت زمان و تاثیر و تاثرات تاریخی و جغرافیایی و ... تغییر می‌کنند، بنابراین افراد موردعلاقه آقای «شریعتمداری» هر از چند گاهی تغییر می‌کنند.
امرزوه این زمان برای تغییر از چند سال به چند روز تغییر کرده و هر روز شخص جدیدی کشتی مخصوص نظام آقای «شریعتمداری» را به قصد سکونت در قرارگاه «سران فتنه» یا «خواص بی‌بصیرت» ترک می‌کند.

اگر سال‌هایی نه‌چندان دور، آقای «هاشمی» به‌عنوان یکی از استوانه‌های اصلی نظام سوژه اصلی نوشته‌های «کیهان» بود و تیم مدیریتی «کیهان» و بولتن‌نویسان، شعار «مخالف هاشمی، مخالف رهبر است، مخالف رهبری، دشمن پیغمبر است» را برای جماعت ساندیس‌خور حاضر در حاشیه نماز‌جمعه طراحی و هدایت می‌نمودند، امروزه «هاشمی» به‌عنوان یکی از سران فتنه و درکنار رهبران اصلی آن‌ها سوژه اصلی «کیهان» است و شریعتمداری تلاش می‌کند چهارچوب‌های لازم را در شخصیت وی برای انطباق با تعریف صفت «خواص بی‌بصیرت» پیدا کند.

کمی جلوتر از این‌ها، اغلب خانواده شهدای هشت شهریور و هفتم تیر و از جمله خانواده محترم شهید مظلوم «بهشتی» و بسیاری از خانوداه‌های شهدای دفاع مقدس و از جمله خانواده شهیدان «باکری» و «همت» و ... موردتوجه ویژه و اختصاصی روزنامه «کیهان» و مدیریت آن بودند. اما امروزه در همان دسته معروف «فتنه» طبقه‌بندی می‌شوند.

حملات جسته و گریخته «شریعتمداری» به برادران «لاریجانی» فرزندان شهید «مطهری» و بعض دیگر از اصول‌گرایان منتقد دولت کودتا، نوید فردایی را می‌دهد که روزنامه «کیهان» تبدیل به فحش‌نامه‌ای بسیار شدید بر علیه «محمود احمدی‌نژاد» «اسفندیار رحیم‌مشایی» و «محمدرضا رحیمی» و در کنار آن‌ها «سید علی خامنه‌ای» و «عزیز خوشوقت» و «مجتبی خامنه‌ای»و دیگر هم‌راهان امروز و دشمنان فردایی چون «حمید رسایی» و «کوچک‌زاده» و ... بشود.

در این پروسه که به‌زودی اتفاق می‌افتد البته «روح‌الله حسینیان» آخرین کسی است که از کشتی نظام «حسین شریعتمداری» پیاده شده و به‌اتفاق راهی زندان اوین خواهند شد.
اما «جنبش سبز» با تمامی این فتنه‌گران بر اساس «منشور جهانی حقوق بشر» و در کمال رافت انسانی رفتار خواهد کرد و از هر گونه خشونتی که امروزه آن‌ها بر علیه جنبش به‌کار گرفته‌اند خودداری خواهد نمود.
 اگر باور ندارید سرمقاله امروز کیهان و یاداشت روز آقای شریعتمداری را بخوانید و برای چند ماه آینده هم که این روزنامه با این مدیریت روزهای آخر خود را رقم می‌زنند لطف خواندن آن‌را از دست ندهید. ادامه دارد. یا حق.

از «شریعتمداری» تا «سجادی»

من آقای «داریوش سجادی» را خیلی نمی‌شناسم و به‌خوبی نمی‌دانم که مقام علمی‌اش چیست و کارنامه قلمی‌اش کدام‌ست. تنها در آستانه انتخابات دهم ریاست‌جمهوری نامه سرگشاده‌اش به شیخ شجاع را به خاطر می‌آورم که از «کروبی» خواسته بود پاسخ به «حسین شریعتمداری» را به او واگذار نماید.

آقای «سجادی» در جدیدترین نوشته وبلاگ‌اش مقاله‌ای نوشته که سخت است باور کنی این نوشته مال اوست . چه این‌که با همه عدم آشنایی من با او، نمی‌باید ادبیات او چیزی باشد شبیه مقالات تخریبی «حسین شریعتمداری» در«کیهان».

 این نوشته او آن‌قدر به آن نوشته‌ها نزدیک و شبیه است که آدمی را به اشتباه می‌اندازد که نکند وبلاگ او توسط ارتش سایبری «کیهان» حک، و مقاله‌ای از آقای «شریعتمداری» در وبلاگ او بارگذاری شده باشد.

اصل نوشته می‌خواسته است که مثلا نقد یک خبط آشکار «مسعود بهنود» در آخرین نوشته وبلاگ‌اش باشد اما نا خواسته هجو و تخریب بسیار زشت او از کار درآمده‌است. و تاکید می‌نمایم ناخواسته که می‌دانم و می‌دانید آقای «سجادی» معمولا این‌گونه بی‌پروا نبوده و نیست. و مطمئن هستم که مرا بر بی‌پرواییم نسبت به خودش خواهد بخشید.

 نه قصد تطهیر «بهنود» را دارم که خطا کرده و نه قصد تخریب «سجادی» را که خطا بر خطا نوشته است. اما نوشته حاوی جعلیات و نتیجه‌گیری‌های خلاف اخلاقی است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت.

«مسعود بهنود» اخیرا در وبلاگ‌َش عکسی از آقای «کوچک‌زاده» منتشر نموده که ظاهرا اولین‌بار توسط یکی از رسانه‌های غربی انعکاس وسیع یافته و مربوط است به مراسم استیضاح مرحوم «علی کردان» در دولت نهم و باز ظاهرا هنگام نطق موافق استیضاح آقای «علی مطهری».
 «بهنود» یک خطای تاریخی در قرائت عکس مرتکب شده و نوشته است که این عکس مربوط است به آخرین درگیری لفظی بین آقایان «مطهری» و «کوچک‌زاد» در مجلس هشتم.

تا این‌جای کار مناقشه‌ای نیست .اما «بهنود» متذکر شده است که در عکس آقای «کوچک‌زاده» اشاره بی‌ادبی نسبت به «مطهری» دارد و آقای «سجادی» معتقد است که این اشاره کار فتوشاپ است و آقای «بهنود» فتوشاپ را نشناخته است.

بر فرض که چنین باشد . آیا آقای «بهنود» و ملت ایران و همه آن‌ها که از طریق اینترنت و موبایل و رادیو شنیدند که حضرات از رکیک‌ترین کلمات نسبت به هم‌دیگر استفاده کردند هم باید باورکنند که کلمات ردوبدل‌شده در مجلس فتوشاپ بوده؟

در ادامه آقای «سجادی» «بهنود» و دوستان هم‌فکر او را مخاطب قرار می‌دهد و می‌پرسد: مگر از این بی‌نزاکتی‌ها در تمام مجالس کشورهایی که قبله آمال شما هستند اتفاق نمی‌افتد که شما این مورد را چماق کرده‌اید؟ و در پاسخ این کم‌ترین هم‌فکر آقای «بهنود» به‌نمایندگی و البته با کسب اجازه عرض می‌کنم: نه‌تنها اتفاق می‌افتد که به‌مراتب هم بیشتر. اما هیچ کشوری غربی که با فرض شما قبله آمال من و امثال من است شما سراغ نخواهید داشت که دبیر شورای نگهبانش مدعی باشد: «امام زمان اسامی دربست حضرات نمایندگان دوره‌های هفتم و هشتم را دریافت و تنفیذ نموده‌است».

مسلما وقتی نماینده‌ای در پوسترها، بولتن‌ها، و نطق‌های تبلیغاتیش مدعی می‌شود که اهل تهجد و شب‌زنده‌داری به‌جای تخصص است، البته که «بهنود» و بنده و امثال‌هم توقع داریم در نطق‌های مجلس رعایت ادب و نزاکت را بسیار بیش‌تر از دیگران داشته باشند.

در ادامه آقای سجادی به گاف دیگر «بهنود» در موردعکس حاشیه مراسم ارتحال امام اشاره می‌کند که با توجه به این‌که در این‌جا من به تفصیل درباره آن نوشته‌ام از آن می‌گذرم.

و اما در ادامه ایشان مدعی است که درحالی که درجریان زلزله بم سیستم تلفن هم‌راه به کلی قطع بوده، آقای «بهنود» به دروغ مدعی شده‌است که کسی با او تماس گرفته و اعلام نموده است «ارگ بم سالم است».
این خبر که ارگ بم سالم مانده مشخص است که دروغ بوده. حالا «بهنود» دروغ گفته یا کسی که با او تماس گرفته ؟ الله‌اعلم؟ اما این‌که در آن‌روزها سیستم تلفن هم‌راه قطع بوده هم دروغ است و به استثنای حوزه مغناطیسی امواج در اطراف شهر بم آن‌هم به مدت کوتاهی از زمان زلزله،در سایر نقاط کشور این سیستم کم‌ترین اشکالی نداشت و بعید نمی‌نماید کسی از نقطه دیگری غیر از حوزه مغناطیسی بم زنگ زده و دروغ گفته باشد.
در ثانی علاوه بر سیستم تلفن هم‌راه زاغارت ایران، دنیا چندین سال است که به سیستم تلفن هم‌راه ماه‌واره ای مجهز شده و بعید نیست خبرنگاری در منطقه با استفاده از چنین تلفن هم‌راهی با آقای «بهنود» تماس گرفته و منشا چنین به قول ایشان «گاف»ی شده‌باشد.

و اما در ادامه زبان نوشته آقای «سجادی» کاملا «کیهان»ی می‌شود و در نقش وکیل‌مدافع جنازهای شهدای والامقام دفاع مقدس، اعتراض دانشجویان به دفن جنازه‌ها در محیط دانشگاهی را زیر سؤال برده و با سخیف‌ترین نگاه و نازل‌ترین ادبیات سعی در توجیه یک رفتار ضداجتماعی به‌عنوان یک رفتار ارزشی دارد.
 گذاشتن تصویر جنازه مطهر یک شهید دفاع مقدس در کنار تصویر عریان یک بانویی که به هرحال برای خودش حقوق و شخصیت مستقلی دارد، و گرفتن نتیجه بسیار زشتی که اگر به جای جنازه شهدای مظلوم و گمنام دفاع مقدس، قرار بود جنازه این خانم در دانشگاه دفن شود، آقایان قالی قرمز پهن می‌نمودند!

آقای سجادی! واقعا خجالت‌آور است! به عنوان یک انسان از شما می‌خواهم از خانواده ارج‌مند شهدا عذرخواهی کنید. برایتان احترام قائل بوده و خواهم بود اما این کج‌فهمی و اهانت‌تان را به‌ هیچ عنوان نمی‌فهمم. از این قیاس زشت شما به چنین نتیجه‌ای هم می‌توان رسید که مردم به صرف دوست ‌اشتن و محبت شدید، علاقه داشته باشند جسد عزیزان‌ِشان پس از مرگ در منزل دفن شود.
این قیاس کریه شما پس از اهانت مستقیم به شهدای دفاع مقدس، اهانت به اصل انسانیت و واقعیت انکارناپذیر مرگ است.

آقای سجادی! در جام جهانی ۸۶ مکزیک که قهرمانی آرژانتین با معرفی اعجوبه فوتبال «مارادونا» را به‌همراه داشت، روزنامه‌ها می‌نوشنتد؛ بعضی فوتبالیست‌ها که در فوتبال و تکنیک نمی‌توانند برای خود شهرتی دست و پا کنند، با خطاکردن بر روی فوتبالیست‌های معروف و مشهور (مارادونا) برای خود شهرت دست و پا می‌کنند.
«مسعود بهنود» با سابقه نیم قرن فعالیت قلمی و مطبوعاتی و هم‌کاری با غول رسانه‌ای دنیا «bbc» و به شهادت کارنامه پرتعداد قلمی‌اش به اندازه کافی کسب شهرت و اعتبار نموده‌است و نیازی به کسب شهرت کاذب ندارد. اما این بعضی‌ها هستند که سعی دارند با خطاکردن بر روی او برای خود اعتبار و شهرتی دست و پا نمایند.

آشفتگی آشکار در دستگاه دیپلماسی

روز سه‌شنبه گذشته بعضی از رسانه‌ها و خبرگزاری‌های ارزشی، گزارشی را به نقل از روزنامه فرانسوی «فیگارو» نقل نمودند که بر اساس آن «ملک عبدالله» پادشاه عربستان در جریان دیدار با وزیر دفاع فرانسه در «جده» و در روز ۵ ژوئن جاری(۱۵خرداد) در یک اظهارنظر تحقیرآمیز و تنش‌آفرین، و پس از مقایسه خفت‌بار کشور «ایران» با رژیم صهیونیستی، اعلام نموده‌است که: «دو کشور در جهان هستند که شایستگی و لیاقت موجودیت را ندارند، یکی ایران و دیگری اسرائیل.»

پس از انتشار این گزارش و واکنش شدید رسانه‌های مجازی به این اظهارات مداخله‌جویانه و تحقیر‌آمیز عالی‌ترین مقام یک کشور مسلمان و همسایه و یکی از بزرگ‌ترین متحدان ایالات متحده در خاورمیانه، که روابط پنهانی مشخصی با رژیم صهیونیستی دارد، متاسفانه شهروندان ایرانی کم‌ترین واکنش رسمی از طرف دستگاه دیپلماسی مبنی بر احضار سفیر و نماینده کشور عربستان به وزارت امور خارجه و اعلام و ابلاغ مراتب اعتراض ایران به این اظهارات و درخواست توضیح و عذرخواهی رسمی از کشور متبوع، را مشاهده نکردند.

پس از چند روز سکوت منفعلانه دیپلماسی تهران که از آشفتگی شدید در راس هرم مدیریتی حکومت حکایت دارد، و در اوج ذلت و حقارت، خبرگزاری «مهر» امروز جمعه در یک خبر مجعول و از نوع خبرهای معمول روزنامه «کیهان»، به نقل از «یک مسول سعودی» و بدون ذکر نام و نشان و جای‌گاه سیاسی و اجرایی این مقام، اظهارداشت که:«خبر نسبت‌داده‌شده روزنامه فیگارو به «عبدالله‌بن‌عبدالعزیز» در تاریخ ۳۰ ژوئن بی‌پایه و اساس است.»

اگرچه این حق برای کشور ایران و دستگاه دیپلماسی او محفوظ است که نسبت به چاپ خبر دروغ در روزنامه رسمی کشور فرانسه از قول عالی‌ترین مقام یک کشور ثالث اعتراض نموده و ظاهرا وظیفه دستگاه دیپلماسی ایران است که این‌کار را به انجام برساند، اما اعتراض به نوشته یک روزنامه به‌ هیچ عنوان قابل مقایسه و طبقه‌بندی با اعتراض به اظهارات تحقیرآمیز عالی‌ترین مقام یک کشور بر اساس نوشته همان روزنامه نیست و باید بر اساس عرف دیپلماتیک این اعتراض در زمان خود به دستگاه دیپلماسی «عربستان» می‌شد تا کشور مذکور راسا نسبت به خبر درج‌شده در روزنامه بیگانه توضیح رسمی داده، ضمن عذرخواهی یا تکذیب و قبول عواقب مخاطره‌آمیز این اشتباه، از دستگاه دیپلماسی کشور متبوعش درخواست نماید حسب ضوابط دیپلماتیک نسبت به درج خبر کذب در یک روزنامه بیگانه واکنش لازم به کشور متبوع آن روزنامه نشان داده شود.

سکوت منفعلانه ایران در قبال دروغ‌گویی پاکستان

چندی پیش دکتر «هادی نژادحسینیان» معاون سابق وزارت نفت در امور بین‌الملل و سرپرست پیشین تیم مذاکره‌کننده «خط لوله صلح» که با دستور ریس‌جمهور از این سمت عزل شد، در واکنش به خبر نهایی‌شدن قرارداد «خط انتقال گاز ایران به پاکستان» و امضاشدن قراردادهای مربوطه در سفارت «فرانسه» در «اسلام‌آباد»، ضمن انتقاد از حاکم‌نبودن قوانین جمهوری اسلامی بر قرارداد صدور گاز به پاکستان، متذکر شد «اعلام این خبر به‌نوعی بازگشت کاپیتولاسیون به کشور را هشدار می‌داد.»

آقای «نژادحسینیان» هم‌چنین مستقیما دولت را به چشم‌پوشی سنگین از منافع ملی کشور و «ارزان‌فروشی» و «نهایی‌کردن قرارداد با کوتاه‌آمدن و دادن تخفیف‌های گزاف» در تنظیم قرارداد متهم می‌کرد.

با این واکنش به نظر می‌رسد، در تنظیم قرارداد نه منافع مشترک ملی ایران، بلکه منافع جمعیتی محدود و اغلب دست‌اندرکار کودتای انتخاباتی ۲۲خردادماه سال گذشته در نظر گرفته‌شده و ناظر به زیرکی طرف پاکستانی است که موقعیت را برای شکار ماهی مقصود از آب‌گل‌آلود در ایران مناسب یافته است.
اما با کمال تعجب و در حالی که دولتیان به‌دنبال مهیاشدن شرایط نهایی و عملی‌شدن مفاد قراداد از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدند، ناگهان خبری در رسانه‌های داخلی و خارجی انتشاری وسیع یافت که از پشیمانی تلویحی طرف پاکستانی به‌دلیل شمول احتمالی تحریم‌های بین‌المللی موضوع قطع‌نامه جدید غرب بر علیه ایران، پرده برمی‌داشت.

این خبرها اگرچه به‌شدت ضدونقیض می‌نمود، اما از آن‌جا که منابع مورد اشاره‌ی اخبار، هیچ علاقه‌ای از خود نسبت به تکذیب آن بروز نمی‌دهند، نشان می‌دهد اظهارات ضدونقیض از طرف مقامات پاکستانی نیز با هدفی واحد برای کسب امتیاز بیشتر از طرف ایرانی و هم‌چنین کسب رضایت جامعه جهانی خصوصا «ایالات متحده» که دولت پاکستان نقش حافظ منافع آن دولت را در منطقه بازی می‌کند، طراحی‌شده و نوید زیان جدیدتر و البته بیش‌تری در سایه سیاست‌های اشتباه دولت برای کشور و مردم ایران را می‌دهد.

در همین‌باره جرس به نقل از«رویترز» گزارش داد: « "یوسف‌رضا گیلانی"، نخست‌وزیر پاکستان، ضمن اعلام خبر کناره‌گیری کشورش از قرارداد موسوم به خط لوله صلح، خاطرنشان کرد کشورش "از تحریم‌های آمریکا" که ممکن است بر روی پروژه خط لوله صدور گاز ایران نیز تاثیر بگذارد، "پیروی خواهد کرد.»

در همین حال و پس از انتشار چنین اخباری، نفت‌نیوز به نقل از «آسوشیتدپرس» گزارش داد:"یوسف‌رضا گیلانی" نخست‌وزیر پاکستان بدون‌توجه به هشدارهای واشنگتن درباره طرح واردات گاز طبیعی از ایران اعلام کرد: حتی در صورتی‌که آمریکا تحریم‌های اضافی بر ضد ایران را تصویب کند به واردات گاز از ایران ادامه خواهیم داد.»

تردیدی نیست که دولت پاکستان، پیش از هر چیزی به منافع خود در مناسبات بین‌المللی توجه داشته و در این مسیر بیش‌ترین وسواس دیپلماتیک را به‌رغم دیپلماسی منفعل دولت‌مردان ایرانی به خرج داده تا از تمام امتیازات موجود در پروژه های سیاسی و اقتصادی تواما بهره‌برداری نماید. با این وصف بعید به نظر می‌رسد که دولت پاکستان از لقمه چربی که بر اثر غفلت، خفت و درماندگی دولت ایران نصیبش گشته، به‌سادگی چشم‌پوشی نماید و اظهارات ضد‌و‌نقیض از مراجع رسمی آن کشور در همین راستا طراحی و اجرا می‌شود.

رسوایی رسانه‌ای کودتاییان

سایت «الف» دو روز بعد از مراسم سال‌گرد «آیت‌الله خمینی» در گزارشی ضمن تایید سیلی‌خوردن وزیر دفاع توسط «سید حسن خمینی» اعلام کرد که خبر این اتفاق را از همان بعد‌ازظهر جمعه در اختیار داشته ولی به دلیل حفظ حرمت بیت آیت‌الله «خمینی» از انتشار آن خودداری نموده‌است.

این گزارش زمانی منتشر می‌شد که صفحه فیس‌بوک مربوط به «سیدحسن خمینی» هرگونه درگیری در مراسم را قویا تکذیب می‌کرد و دو روز بعد از آن هم در گزارش رسمی «محمدعلی انصاری» دبیر ستاد مرکزی بزرگ‌داشت، خطاب به حجت‌الاسلام‌و‌المسلمین «سیدحسن خمینی» رسما تایید و مشخص شد که وزیر محترم کشور، نه به‌دلیل درگیری که به‌دلیل جراحی سینوس‌های بینی که چند روز قبل از مراسم انجام‌شده، در بیمارستان بستری و در روز حادثه علی‌رغم نقص بهبودی خود را به مراسم رسانده و بعد از آن بلافاصله برای ادامه معالجه راهی بیمارستان شده است و کمترین درگیری فیزیکی بین ایشان و «سیدحسن خمینی» و یا «محمدعلی انصاری» اتفاق نیفتاده.

 بنابراین خبر و گزارش سایت «الف»، که از سایت‌های دوست و برادر کپی و برای آن‌که در ماراتن «حرفه‌ای‌نمایی» رسانه‌ای عقب نماند، دروغی را بر دروغ دیگر پیوست، و ادعا نموده‌است که از اصل خبر مطلع بوده، اما «برای حفظ حرمت بیت امام (ره)؟؟» اقدام به انتشار آن ننموده است، از اصل جعلی و کذب است.

اما پس از انتشار خبر و مشخص‌شدن مراتب موکد کذب آن از طرف مراجع رسمی مربوط و منتسب به بیت آیت‌الله «خمینی»، سایت مذبور نه‌تنها هیچ‌گونه اقدامی جبرانی، چه در راستای اخلاق حرفه‌ای رسانه‌ای و چه در رابطه با «حفظ حرمت بیت امام» از خود نشان نداد، بلکه در یک نعل وارونه‌زدن و یک رفتار خلاف اخلاق دیگر، یک حادثه مشخص در حاشیه مراسم ۱۴خراد امسال را به‌نحو مضحکی وارونه گزارش و تحلیل نمود تا شاید به خیال خام خود پرده‌ای بر افتضاح به‌بارآمده، کشیده و حفظ آبروی نداشته کند.

عکس ذیل در همان بلبشوی چهارده خرداد و در غفلت سران کودتا توسط خبرگزاری «فارس» روی خروجی عکس خبرگزاری قرار گرفت و بلافاصله در تیراژ وسیع در سایت‌ها و وبلاگ‌ها انتشار یافت.

«مسعود بهنود» در وبلاگ خود درباره این عکس ضمن توضیحات کوتاهی در پایان نوشت «این عکس را به یادگار داشته باشید تا زمان خودش.»

درشرایطی که به هیچ روی نمی‌شد از نوشته بهنود چنین برداشت کرد که ایشان رهبری را متهم به دست‌داشتن در حوادث حاشیه مراسم چهارده‌خرداد امسال کرده‌باشد، سایت «الف» در این‌باره با اشاره و استناد مستقیم به نوشته بهنود و حتی با قراردادن تصویری از پست‌نوشته مورداشاره او، نوشت: «سایت‌ها و وبلاگ‌های ضدانقلاب تحلیل‌ها و تفسیرهای متعددی بر این عکس منتشر کرده‌اند تا نشان دهند اولا در حاشیه مراسم ارتحال امام، خیلی خبرها بوده است و ثانیا رهبر انقلاب نیز در این حاشیه‌ها نقش ایفا کرده‌اند.»

اما از این افتضاح رسانه‌ای که بگذریم، گزارش سایت در ادامه مدعی است که بانی و طراح اتفاقات حاشیه مراسم چهارده خرداد امسال، اصلاح‌طلبان هستند که «دعوت آقای سیدحسن خمینی به مجلس عروسی فرزند آقای میردامادی، در این دعوت در ابتدا از سوی آقای حسن خمینی و اصرار محمدرضا خاتمی (همسر نوه امام) در بردن سیدحسن به این مجلس، تهیه عکس سید حسن با سران فتنه و انتشار آن در اینترنت، تکثیر و انتشار عکس آقای حسن خمینی با سران فتنه در روز۱۴خرداد در صحن اصلی مرقد میان مردم برای تحریک بیش‌تر آن‌ها، همگی برنامه‌ای از پیش طراحی‌شده برای کشاندن آقای سیدحسن خمینی و بیت امام راحل به یک بازی زشت و غوعای تبلیغاتی بوده‌است.»

تهیه‌کننده ناشی این گزارش نمی‌داند که اطلاعات مجعول و بافته ذهن دروغ‌باف او در قسمت اخیر، خود‌به‌خود تاییدکننده آنست که: «اولا در حاشیه مراسم ارتحال امام خیلی خبرها بوده» و ثانیا این نه‌تنها دروغ و کار «سایت‌ها و وبلاگ‌های ضدانقلاب»، بلکه بازی رسانه‌ای سایت «الف» و سایت‌ها و رسانه‌های هم‌سو با آن سایت است.

گزارش از طرف دیگر پرده از تلاش مذبوحانه آن سایت و مدیریت آن برای الغای این ایده برمی‌دارد که «سیدحسن خمینی» با آن‌هاست و اگر در مراسم عروسی فرزندان سران فتنه؟؟ مشاهده می‌شود، به این دلیل است که ناخواسته در دام اصلاح‌طلبان افتاده و ظاهرا فرصت یا امکانات تطهیر خود از این اتهام ناچسب؟؟ را هم ندارد.
 گزارش چنان بی‌پروا این ادعای کذب را مطرح می‌نماید که به نظر می‌رسد «سیدحسن خمینی» شخصا اسناد این فریب‌خوردن را در اختیار آن سایت قرار داده و ظاهرا مثل همیشه قرار است بعدا در اختیار مخاطبین قرار گیرد.

چنان‌که آقای «احمد توکلی» و گردانندگان سایت «الف» از حداقلی از اخلاق چه در حوزه عمومی و چه در حوزه حرفه رسانه‌ای برخوردار بودند، باید ابتدا نسبت به تکذیبه گزارش کذب خود در مورد سیلی‌زدن نوه آیت‌الله «خمینی» به وزیر دفاع واکنش نشان داده یا اسناد خود را در اختیار افکار عمومی، برای قضاوت قرارمی‌دادند، و یا بلافاصله از این اشتباه عمدی یا سهوی رسانه‌ای و اخلاقی خود عذرخواهی می‌نمودند. اما بی‌پروایی و اصرار در تکرار اشتباه، برای مخاطب فهیم ثابت می‌کند آن‌چه نزد سران کودتا و بخش لجستیک رسانه‌ای آن محلی از اعراب ندارد کلمه مقدسی است به نام «اخلاق».